Shakespeare

Eus Wikiarroud
Mont da : merdeiñ, klask
Hw-shakespeare.png

The Tragedy of Julius Caesar (1599)[kemmañ]

CAESAR:

Cowards die many times before their deaths;
The valiant never taste of death but once.
Of all the wonders that I yet have heard,
It seems to me most strange that men should fear;
Seeing that death, a necessary end,
Will come when it will come.


Meur a wech a-raok o marv e varv ar grenerien
Ur wech hepken e tañva an dud kalonek blaz ar marv.
Eus an holl varvailhoù am eus klevet betek-henn,
Iskisat e kavan e vefe spontet an dud;
Rak ar marv, un diwezh ret,
A zeuio pa zeuio.
Arvest II, senenn 2

The Tragedy of Hamlet, Prince of Denmark (1602)[kemmañ]

Sarah Bernhardt o c'hoari Hamlet, 1899

HAMLET :

To be, or not to be: that is the question:
Whether 'tis nobler in the mind to suffer
The slings and arrows of outrageous fortune,
Or to take arms against a sea of troubles,
And by opposing end them? To die: to sleep;
No more; and by a sleep to say we end
The heart-ache and the thousand natural shocks
That flesh is heir to, 'tis a consummation
Devoutly to be wish'd. To die, to sleep;
To sleep: perchance to dream: ay, there's the rub;
For in that sleep of death what dreams may come
When we have shuffled off this mortal coil,
Must give us pause: there's the respect
That makes calamity of so long life;
For who would bear the whips and scorns of time,
The oppressor's wrong, the proud man's contumely,
The pangs of despised love, the law's delay,
The insolence of office and the spurns
That patient merit of the unworthy takes,
When he himself might his quietus make
With a bare bodkin? Who would these fardels bear,
To grunt and sweat under a weary life,
But that the dread of something after death,
The undiscover'd country from whose bourn
No traveller returns, puzzles the will
And makes us rather bear those ills we have
Than fly to others that we know not of?
Thus conscience does make cowards of us all;
And thus the native hue of resolution
Is sicklied o'er with the pale cast of thought,
And enterprises of great pitch and moment
With this regard their currents turn awry,
And lose the name of action.--Soft you now!
The fair Ophelia! Nymph, in thy orisons
Be all my sins remember'd


Bout, pe na vout : aze emañ an dalc'h :
Ha noploc'h d'ar spered gouzañv
Talmoù ha saezhoù an droukverzh,
Eget kemer armoù enep ur morad trubuilhoù,
Ha dre enebiñ o diarbenn ? Mervel : kousket ;
Tra ken ; ha dre ur c'housk lavarout e tiarbennomp
Ar boan-galon hag ar mil stroñs naturel
Hag a zo hêrezh ar c'hig, ur barr eo
A ranker hetiñ gant tizh. Mervel, kousket ;
Kousket : hunvreal marteze : ya, aze emañ ar strob ;
Rak er c'housk a varv-se petore hunvreoù a c'hall dont
P'hon eus bet an dizober eus ar stardadur marvus-mañ,
Ret eo dimp ehanañ : setu aze ar soñjezon
Hag a zo gwalenn ur vuhez ken hir ;
Rak piv a c'houzañvje skourjezadurioù ha dismegañsoù an amzer,
Direizhder ar mac'homer, dispriz an den lorc'hus,
Kalon vihan ar garantez faeet, gorregezh al lezenn,
Divergontiz ar galloud hag an dichekadennoù
A dap an dellezeg habask digant an dizellid,
Pa c'hellje-eñ ober e ziskarg
Gant ur minaoued noazh ? Piv a c'houlje sammañ ar bec'hioù-se,
Grozmolat ha c'hweziñ dindan ur vuhez torrus,
Mar ne vije ket an aon rak un dra bennak goude ar marv,
Ar vro ziergerzh a-ven
Ne zistro beajour ebet, o lezel ar youl divenn
Hag ouzh hol lezel da c'houzañv ar poanioù-se hon eus
Kentoc'h eget nijal war-du reoù all dianav dimp ?
Evel-se e vez an holl ac'hanomp troet da grenerien gant an emskiant-se ;
Hag evel-se e vez liv enganet ar mennozh
Glazet gant askedoù morlivet ar preder,
Hag an embregadennoù herañ ha pouezusañ
Dre-se a dro a-dreuz,
Hag a goll an anv ober. — Dousik bremañ !
Ofelia goant ! Nimfenn, ez pedennoù
Ra vo kounaet ma holl bec'hedoù
Arvest II, senenn 1 : A room in the castle

The Tragedy of Macbeth (1606)[kemmañ]

Koulskoude em eus aon rak da Natur, Re leun eo g' Laezh teneridigezh mab-den.

The Tempest (1611)[kemmañ]

En hevelep danvez hag an hunvreoù omp graet, ha paket eo hor buhezig en ur c'housk.