Ar Plac'h hag an naer ganet war un hevelep tro gant ur wreg

Eus Wikiarroud
Mont da : merdeiñ, klask

Ar plac’h hag an naer ganet war un hevelep tro gant ur wreg

Ur wezh e oa un aotrou pinvik hag e bried, euredet pell amzer a oa, ha n’o devoa bugel ebet ; hag e oant glac’haret a gement-se. Bet e oant en kalz a lec’hioù santel, o pediñ Doue hag e vamm benniget da reiñ dezhe ur bugel, paotr pe blac’h, ha ne ouient ket petra da ober. Un deiz, e-pad an nevezamzer, pa oant o tont eus ar Folgoad, e welent a bep tu, en hentoù hag er parkoù, laboused-nij, ha naered, ha touseged, hag holl o devoa klodadoù re vihan, hag e tiskouezent bezañ eürus. Ma teuas neuze ar wreg da lâret, o welet kement-se :
-Mar rofe an Aotrou Doue ur bugel din, pa pa rankfen genel gantañ un naer, pe un touseg, ne raen forzh ! Kement-se na oa ket ur gomz vat. Setu ma teuas da vezañ brazez hepdale, hah e oa stad enni, hag en he fried ivez. Pa voe deuet an amzer,, e c'hanas ur plac'h vihan, ur bugel kaer a-walc'h, met un naer a oa rodellet en-dro d'he goûg. An naer a em dirodellas eus en-dro a c'hoûg ar bugel, hag ac'h eas er-maez an ti da em guzhañ indan ar geot, el liorzh a oa drek an ti.
Badezet e voe ar bugel ha anvet levenez, abalamour da levenez he mamm hag he zad, hag e teue da gredkiñ bemdez, en yec'hed hag en koantiri, met roud an naer a oa chomet en-dro d'he goûg, evel ur c'harkan ruz, ha netra n'halle hen kas kuit, kaer a oa frotañ gant pep seurt louzoù.

Pa voe deut Levenez da vezañ ur grennardenn war-dro daouzek vloaz, un deiz pa oa he-unan o vale 'barzh al liorzh, drek an ti, e voe souezhet bras o klevet ur vouezh o lâret:
-Demat, ma c'hoarig! Demat dit, ma c'hoarig Levenez!...
Kaer he devoa sellet, ne wele den, hag ar vouezh a oa koulskoude tost dezhi.
… Pa dremene e-biou d’ar gambr difennet, e lâre bep tro : Daoust petra a zo aze ivez ? Hag he devoa c’hoant bras d’he digeriñ, rak an alc’hwez a oa ganti ivez, evel ar re all ; met ne grede ket. Dougerez e oa. He fried , o welet anezhi un tammig trist, un deiz, dre ma oa he spered troet bepred gant ar gambr difennet, a c’houlennas diganti : -Petra a c’hoantaet, ma c’halonig ? Laret din, ha n’eus forzh petra a c’houlennfet, ho pezo. -Ne c’hoantaan netra evit bremañ, emezi, nemet ur c’hrank-mor.

… Ma en divije gallet mestr ar c’hastell lazhañ Levenez, evel e wragez all, e vije bet e dekvet, hag en devije lazhet ugent o lazhañ dek, hage vije aet neuze da sorser. Ez oa o vont da vezañ, met Doue na youlas ket !

Ar plac’h hag an naer ganet war un hevelep tro gant ur wreg, KAB 1/278